حق فراموش شدن

دایرکتوری حذف حساب های کاربری

WWW.RTBF.ir

شما هم مشارکت کنید

در مورد حریم خصوصی اینترنت، بسیار محتاط و نگران باید بود: گفت و گویی با یکی از متخصصین حریم خصوصی و امنیت سایبری در بستر مجازی!

تاریخ : 20 مهر 1400   امیر

در عصر اینترنت، به نظر می رسد مصرف کنندگان اینترنت و بستر مجازی به طور فزاینده ای از جنبه های اساسی حریم خصوصی خود برای سهولت در استفاده از تلفن و رایانه خود دست کشیده اند و با کراهت پذیرفته اند که تحت نظارت شرکت ها و حتی دولت ها فقط یک واقعیت از زندگی مدرن است. در حقیقت، کاربران اینترنت در ایالات متحده از حفاظت از حریم خصوصی کمتری نسبت به سایر کشورها برخوردارند. در ماه آوریل، کنگره به مجوز ارائه دهندگان خدمات اینترنتی برای جمع آوری و فروش داده های مرور مشتریان خود رای داد. در مقابل، اتحادیه اروپا تابستان امسال گوگل را با 2.7 میلیارد دلار جریمه ضد تراست محکوم کرد.

برای ارزیابی چشم انداز اینترنت، روزنامه با بروس اشنایر، متخصص امنیت سایبری، یکی از همکاران مرکز اینترنت و جامعه برکمن کلاین و مرکز علوم و امور بین الملل بلفر در مدرسه کندی هاروارد مصاحبه کرد. اشنایر در مورد نظارت دولتی و شرکتی صحبت کرد و درباره آنچه کاربران نگران می توانند برای حفظ حریم خصوصی خود انجام دهند.

 

بیایید این گفت و گوی مهم را مرور کنیم!

مجله: پس از افشاگری های ادوارد اسنودن افشاگر در مورد عملیات نظارتی گسترده آژانس امنیت ملی (NSA) در سال 2013، چشم انداز دولت در این زمینه چقدر تغییر کرده است؟

اسنایدر: افشاگری های اسنودن مردم را از آنچه در حال رخ دادن است آگاه کرد، اما در نتیجه تغییر چندانی نکرد. قانون آزادی ایالات متحده منجر به تغییرات جزئی در یک برنامه جمع آوری داده های دولتی خاص شد. مجموعه داده های NSA تغییر نکرده است. قوانین محدود کننده آنچه NSA می تواند انجام دهد تغییر نکرده است. فناوری که به آنها اجازه می دهد این کار را انجام دهند تغییر نکرده است. تقریباً یکسان است.

 

روزنامه: آیا مصرف کنندگان باید از این موضوع نگران باشند؟

شنیر: مردم باید هم به عنوان مصرف کننده و هم به عنوان شهروند نگران باشند. اما امروزه آنچه ما به آن اهمیت می دهیم بسیار وابسته به آنچه در حال حاضر در اخبار است و در حال حاضر نظارت در اخبار نیست. این مسئله در انتخابات 2016 مطرح نبود و به طور کلی چیزی نیست که قانونگذاران حاضر به موضع گیری درباره آن باشند. اسنودن داستان خود را بیان کرد، کنگره در واکنش به آن قانون جدیدی تصویب کرد و مردم به کار خود ادامه دادند.

 

روزنامه: در مورد نظارت بر شرکت ها چطور؟ چقدر فراگیر است؟

شاینر: نظارت مدل کسب و کار اینترنت است. همه تحت نظارت مداوم بسیاری از شرکت ها هستند، از شبکه های اجتماعی مانند فیس بوک گرفته تا ارائه دهندگان تلفن همراه. این داده ها جمع آوری، گردآوری، تجزیه و تحلیل و استفاده می شود تا سعی کنیم به ما اقلامی بفروشیم. تبلیغات شخصی نحوه درآمدزایی این شرکت ها است و به همین دلیل بسیاری از اینترنت برای کاربران رایگان است. ما محصول هستیم، مشتری نیستیم.

 

روزنامه: آیا باید جلوی آن ها گرفته شود؟

شاینر: این یک سوال فلسفی است. شخصاً فکر می کنم در بسیاری از موارد پاسخ مثبت است. این یک سوال است که ما چقدر دستکاری در جامعه مان مجاز می دانیم. در حال حاضر، اساساً پاسخ این است که هر چیزی پیش می رود. همیشه اینطور نبود در دهه 1970، کنگره قانونی را تصویب کرد که نوع خاصی از تبلیغات غیرعلمی را غیرقانونی می دانست، زیرا اعتقاد بر این بود که از نظر اخلاقی اشتباه است. این تکنیک تبلیغاتی در مقایسه با نوع دستکاری شخصی که امروزه شرکت ها انجام می دهند ، بازی کودکان است. سوال حقوقی این است که آیا این نوع دستکاری سایبری یک شیوه تجاری ناعادلانه و فریبنده است و اگر چنین است، آیا کمیسیون تجارت فدرال می تواند وارد عمل شده و بسیاری از این اقدامات را ممنوع کند.

 

روزنامه: چرا کمیسیون این کار را نمی کند؟ چرا این نفوذ اتفاق می افتد و هیچ کس در این مورد کاری نمی کند؟

شاینر: ما در دنیایی با اثربخشی پایین دولت زندگی می کنیم و ایده نئولیبرال حاکم بر این است که شرکت ها باید در انجام کاری که می خواهند آزاد باشند. سیستم ما برای شرکت هایی بهینه شده است که هر کاری را که قانونی است انجام می دهند تا حداکثر سود را انجام دهند ، بدون اینکه به اخلاق اعتراض کنند. شوشانا زوبوف، استاد دانشکده تجارت هاروارد، واژه "سرمایه داری نظارتی" را برای توصیف آنچه در حال رخ دادن است، ابداع کرد. این بسیار سودآور است و از ویژگی های طبیعی رایانه ها برای تولید داده هایی در مورد آنچه آنها انجام می دهند تغذیه می کند. به عنوان مثال، تلفن های همراه باید بدانند همه کجا هستند تا بتوانند تماس تلفنی برقرار کنند. در نتیجه، آن ها دستگاه های نظارتی فراگیر هستند که فراتر از وحشی ترین رویاهای آلمان شرقی در دوران جنگ سرد هستند.

 

روزنامه: اما گوگل و فیس بوک در اروپا بیشتر از ایالات متحده با محدودیت روبرو هستند. چرا اینطور است؟

شاینر: اروپا مقررات سختگیرانه تری برای حفظ حریم خصوصی نسبت به ایالات متحده دارد. به طور کلی، آمریکایی ها تمایل ندارند که به دولت بی اعتماد باشند و به شرکت ها اعتماد کنند. اروپایی ها تمایل دارند به شرکت های دولتی اعتماد کنند و به شرکت های تجاری بی اعتماد هستند. نتیجه این است که نظارت های دولتی در ایالات متحده بیشتر از اروپا است. از سوی دیگر، اروپا شرکت های خود را به میزان بسیار بیشتری از ایالات متحده محدود می کند. قوانین ایالات متحده شیوه ای ساده برای رفتار با شرکت های اینترنتی دارد. به عنوان مثال، سیستم های رایانه ای از بسیاری از قوانین عادی در مورد مسئولیت محصول مستثنی هستند. این در ابتدا به دلیل ترس از خفه کردن نوآوری انجام شد.

گوگل درباره همه ما اطلاعات زیادی دارد...هیچ کس هرگز به موتور جستجو دروغ نمی گوید. من می گفتم گوگل بیشتر از همسرم درباره من می داند، اما این به اندازه کافی پیش نمی رود. گوگل من را بهتر می شناسد ، زیرا گوگل از حافظه کاملی برخوردار است به گونه ای که مردم نمی دانند. " // بروس اشنایر ، کارشناس امنیت سایبری

 

مجله: به نظر می رسد که مشتریان آمریکایی از این ایده صرف نظر کرده اند که در ازای استفاده رایگان از گوگل و فیس بوک از حریم خصوصی خود صرف نظر کنند. نظر شما در این باره چیست؟

شاینر: داده های نظرسنجی مختلط است. مصرف کنندگان نگران حریم خصوصی خود هستند و دوست ندارند شرکت ها اسرار نزدیک خود را بدانند. اما آنها احساس ناتوانی می کنند و اغلب از تجاوز به حریم خصوصی تسلیم می شوند زیرا هیچ انتخاب واقعی ندارند. افراد باید کارت اعتباری داشته باشند ، تلفن همراه داشته باشند و آدرس ایمیل و حساب های رسانه های اجتماعی داشته باشند. این همان چیزی است که برای یک انسان کاملاً کارآمد در اوایل قرن 21 لازم است. به همین دلیل ما نیاز داریم که دولت وارد عمل شود.

 

روزنامه: شما یکی از شناخته شده ترین کارشناسان امنیت سایبری در جهان هستید. برای محافظت از حریم خصوصی خود در اینترنت چه می کنید؟

شاینر: من هیچ تکنیک مخفی ندارم. من همان کارهایی را می کنم که بقیه انجام می دهند و همان معامله ای را می کنم که بقیه انجام می دهند. آنلاین بانک می زنم من آنلاین خرید می کنم. من موبایل دارم و همیشه روشن است. من از کارت های اعتباری استفاده می کنم و حساب های مکرر هواپیمایی دارم. شاید عجیب ترین چیز در مورد رفتار اینترنتی من این باشد که در هیچ شبکه اجتماعی حضور ندارم. این ممکن است من را عجیب و غریب کند، اما صادقانه بگویم برای بهره وری من خوب است. به طور کلی، کارشناسان امنیتی پارانوئید نیستند. ما فقط درک بهتری از توافقی که داریم انجام می دهیم داریم. مانند دیگران، ما به طور منظم از حریم خصوصی برای راحتی استفاده می کنیم. ما فقط آگاهانه این کار را انجام می دهیم.

 

روزنامه: برای محافظت از حریم خصوصی آنلاین خود چه کار دیگری انجام می دهید؟ آیا از رمزگذاری برای ایمیل خود استفاده می کنید؟

شاینر: من به این نتیجه رسیدم که ایمیل اساساً غیرقابل اطمینان است. اگر می خواهم یک مکالمه آنلاین امن داشته باشم، از یک برنامه چت رمزگذاری شده مانند Signal استفاده می کنم. به طور کلی، امنیت ایمیل از کنترل ما خارج است. به عنوان مثال، من از Gmail استفاده نمی کنم زیرا نمی خواهم Google تمام ایمیل های من را داشته باشد. اما دفعه قبل که بررسی کردم، گوگل نیمی از ایمیل من را در اختیار دارد زیرا همه شما از Gmail استفاده می کنید.

 

روزنامه: Google درباره شما چه می داند؟

شنیر: گوگل این را نمی گوید زیرا می دانند که این امر باعث وحشت مردم خواهد شد. اما خوب فکر کنید، گوگل در مورد همه ما اطلاعات زیادی دارد. هیچ کس هرگز به موتور جستجو دروغ نمی گوید. من می گفتم گوگل بیشتر از همسرم درباره من می داند، اما این به اندازه کافی پیش نمی رود. گوگل من را بهتر می شناسد، زیرا گوگل از حافظه کاملی برخوردار است به گونه ای که مردم نمی دانند.

 

روزنامه: در کتاب خود "داده ها و جالوت: نبردهای پنهان برای جمع آوری داده های خود و کنترل جهان خود" ، چند راهبرد را برای محافظت از حریم خصوصی افراد به صورت آنلاین توصیه می کنید. کدام یک مثرتر است؟

شاینر: متأسفانه، ما در دنیایی زندگی می کنیم که اکثر داده های ما از کنترل ما خارج است. این در ابر است، توسط شرکتهایی ذخیره می شود که ممکن است منافع ما را در قلب خود نداشته باشند. بنابراین، در حالی که استراتژی های فنی وجود دارد که افراد می توانند از آنها برای حفظ حریم خصوصی خود استفاده کنند، اما عمدتا در حاشیه هستند. بهترین توصیه ای که من به مردم دارم این است که در روند سیاسی شرکت کنند. بهترین کاری که ما به عنوان مصرف کننده و شهروند می توانیم انجام دهیم این است که این موضوع را به یک موضوع سیاسی تبدیل کنیم. قانونگذاران ما را مجبور به تغییر قوانین کنند. انصراف کار نمی کند اینکه به مردم بگویید کارت اعتباری همراه نداشته باشند یا آدرس ایمیل نداشته باشند، بی معنی است. و "خریدار مراقب باشید" این است که بار زیادی را بر فرد تحمیل می کند. مردم غذای خود را برای عوامل بیماری زا یا خطوط هوایی خود از نظر ایمنی آزمایش نمی کنند. دولت این کار را می کند. اما دولت در محافظت از مصرف کنندگان در برابر شرکت های اینترنتی و غول های رسانه های اجتماعی شکست خورده است. اما این اتفاق می افتد. تنها راه موثر کنترل شرکت های بزرگ، دولت بزرگ است. امیدوارم تکنسین ها نیز در روند سیاسی-در دولت ، در اتاق فکر، دانشگاه ها و غیره شرکت کنند. آنجاست که تغییر واقعی رخ خواهد داد. من تمایل به بدبینی کوتاه مدت و خوش بینانه بلند مدت دارم. من فکر نمی کنم این به جامعه وارد شود. این اولین بار نیست که ما شاهد تغییرات تکنولوژیکی هستیم که تهدیدی برای تضعیف جامعه است و آخرین بار نیز نخواهد بود.